Blog

Korzyści wynikające z towarzystwa psa

W dzisiejszej rzeczywistości – pewnej „samotności” w tłumie trudno przecenić znaczenie psa jako towarzysza i przyjaciela człowieka.

W dzisiejszym, głównie zurbanizowanym świecie towarzystwo psa zaspokaja odwieczną potrzebę człowieka – bliskości i kontaktu człowieka z naturą.

Już dziecko odkrywa świat zwierząt w postaci zabawek (pluszowy miś, piesek), filmów animowanych (Reksio, pies Pluto) i fabularnych (Beethoven, Lessie). Oswaja się w ten sposób mentalnie z faktem, że pies jest blisko człowieka. Najczęściej już w wieku przedszkolnym pada prośba „Mamo, Tato kupcie mi psa, proszę !!!??” I słusznie! Dowiedziono bowiem, że kontakt z psem korzystnie wpływa na ludzi pod względem psychicznym (redukuje stres) i zdrowotnym (obniża ciśnienie, zwiększa wydzielanie dopaminy – „hormonu zadowolenia”).

Duży wpływ na tworzącą się między psem, a człowiekiem wciąż ma dotyk – głaskanie, drapanie, przytulanie psa jest zaaprobowaną społecznie formą czułości w stosunku do innej żywej istoty.

„Rozmowa” z psem

Okazuje się, że ponad 90% ankietowanych właścicieli psów przemawia do nich i okazuje się, że mówienie do psów jest bardziej relaksujące niż mówienie do drugiego człowieka. Bowiem w relacji z psem człowiek nie musi obawiać się odrzucenia, czy krytycznej oceny swoich słów.

Psy kochają swoich właścicieli bezinteresowną i bezwarunkową miłością, niezależnie od ich wyglądu, zamożności, czy mądrości. Okazują to swoistymi rytuałami. Domagają się przytulania, lizania i zaczepiania pyskiem, łaszeniem się, a bezwzględne zaufanie okazują przez podawanie łapy.

Psy przejawiają również nasilone zachowania zabawowe – i robią to również dorosłe osobniki, co czyni je szczególnie pożądanymi towarzyszami dla dzieci.  Zabawa, dotykanie, głaskanie psa uczą dziecko delikatności i łagodności. Opieka nad psem jest lekcją odpowiedzialności dla starszych dzieci. Dzieciństwo z psem może mieć ważny wpływ na późniejsze dorosłe zachowania człowieka. Daje również możliwość ułatwionego kontaktu z innymi dziećmi, czy dorosłymi (łatwiej „zagadać” do posiadacza psa niż osoby samotnej).

Osoby starsze, a psy

Starzenie się wiąże się z pewnymi zmianami w sposobie życia – często z samotnością, utratą współmałżonka czy przyjaciół. Człowiek coraz rzadziej opuszcza dom ze względu na ograniczone możliwości poruszania się. Starsze osoby często nie mają sposobności czułego dotykania (lub bycia dotykanym), czy niezobowiązującej rozmowy z kimś. Dlatego towarzystwo psa zapewni starszej osobnie tak potrzebną miłość, ciepło i dobry nastrój. Posiadanie psa zmusza również ludzi starszych do pożądanej aktywności związanej z opieką (karmienie, sprzątanie, spacer).

Podsumowując – Kochajmy psy tak jak one kochają nas!

DOGOTERAPIA

Dużo już powiedziano na temat korzyści wynikających z towarzystwa i wręcz przyjacielskich relacji człowieka i psa. Dlatego coraz częściej używa się odpowiednio dobranych psów w terapii pewnych schorzeń – zarówno u dzieci jak i dorosłych. Wszyscy znamy obraz psa – przewodnika „opiekującego się” ludźmi niepełnosprawnymi – niedowidzącymi lub pozbawionymi słuchu. Ich umiejętności budzą nasz podziw i szacunek. Równie ważna jest obecność wyszkolonego psa wśród dzieci z zaburzeniami poznawczo – socjalnymi (autyzm, zespół Aspergera) czy genetycznie uwarunkowanymi zaburzeniami psychosomatycznymi (zespół Downa).

Przy wyborze psa do dogoterapii preferuje się psy pewnych ras jako łagodne, względnie przewidywalne i łatwo się uczące. Są to takie rasy jak Golden retriever, Labrador retriever, Cavalier king charles spaniel, Border collie czy Flat coated retriever.

Pies kandydat do pracy terapeutycznej powinien mieć zrównoważony charakter, szybko reagować na komendy. Pies powinien lubić pracę z przewodnikiem i kontakty z ludźmi – w tym pieszczoty. Pies musi przede wszystkim rozumieć i reagować natychmiast na słowo „nie”. Słysząc to polecenie powinien natychmiast przerwać wykonywaną czynność. Pies nie może skakać na ludzi – mogłoby to wywołać przestrach u pacjenta czy jakieś niezamierzone obrażenia. Przed poddaniem szkoleniu pies przechodzi test przydatności kwalifikujący go do szkolenia i naprawdę ten „egzamin wstępny” nie jest łatwy.

Pies terapeutyczny pracuje zawsze z osobą, która razem z nim odbyła certyfikowane szkolenia z ludźmi chorymi.

Pies odwiedzający – razem ze swoim przewodnikiem odwiedza pewne placówki, gdzie przebywają ludzie zdrowi np. domy spokojnej starości, przedszkola, szkoły.

Pies asystent – to dobrze wyszkolony pies wspomagający ludzi z najróżniejszymi schorzeniami np. cukrzycą. Psy te potrafią wyczuć i zasygnalizować spadek cukru (hipoglikemię), potrafi znaleźć i podać swojemu panu glukometr, a także zawsze telefon.

dogoterapia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zainteresowanych odsyłamy do publikacji „Pies do pracy w dogoterapii” autorstwa Anja Carmen Muller, Gabriele Lehari.

Dodaj coś od siebie i skomentuj ten wpis!

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Nasza strona używa plików cookies, a korzystanie z niej oznacza zgodę na ich wykorzystanie. Dowiedz się więcej